Verborgen verzuim, geheime pijn

Sommige mensen zijn verbaasd dat vrouwen anno 2017 nog steeds minder werken dan mannen. Mij verwondert dat niet zo. Integendeel. Ik sta juist versteld wat vrouwen er allemaal voor over hebben om aan het werk te blijven. En het verbaast me ook, dat werkende vrouwen niet méér verzuimen van hun werk. Of zie ik iets over het hoofd?

Neem de dochter van een goede vriend van me. Ze leidt een gezin met drie jonge kinderen en zorgt tussen alle bedrijven door ook nog voor haar zieke moeder. Daarbij werkt ze drie dagen per week. Haar man heeft een dijk van een baan waar alles en iedereen voor moet wijken. Volgens hem is het onmogelijk om een dag per week minder te gaan werken. Voor haar is parttime gewoon de norm. Zij heeft per week zes mamadagen, hij één. Die valt altijd op zaterdag, want zondag is mannendag. Dan zit hij met z'n maten op de racefiets. En zij zit thuis met de kids.

Soms een dagje spijbelen

Ik vroeg haar onlangs hoe ze al die ballen in de lucht houdt: werk, thuis, activiteiten met de kinderen plus de mantelzorg voor moeder? Ach, antwoordde ze, ik doe wat iedere moeder doet die ik ken. Ik multi-task me een slag in de rondte, werk actief samen met andere moeders in de buurt en ik neem werk mee naar huis. Thuiswerken, met drie kinderen?! Tja, soms komt van werken wel iets minder terecht, moest ze toegeven. Maar als er niets misgaat, valt het allemaal nét te doen. Zodra een kind ziek wordt of moeder extra aandacht vraagt, schiet het werk erbij in. In zo'n geval meldt ze zich niet ziek of af. Ze werkt 's avonds een uurtje door. Of ze werkt even niet. Een dagje spijbelen.

Wel in de papieren, niet in de cijfers
Interessant, dacht ik. Zo'n dagje verzuim verschijnt dus nergens in de statistieken? En als deze thuis/werk situatie niet uniek is, gaat het om heel wat verborgen verzuimdagen. Ik mijmerde verder. Wat als je op je werk wordt gepest? Of als je baas niet van je af kan blijven en nare insinuaties maakt? Hoe zouden mensen daarmee omgaan? Ik heb het eens wat rondgevraagd in mijn eigen omgeving. Spijbel jij weleens van je werk, en zo ja waarom? Tot mijn verwondering blijken zulke situaties veel vaker voor te komen dan ik vermoedde. 

Verborgen Verzuim - Top 7
Nu heb ik misschien een heel aparte kennissenkring, maar daar ga ik niet vanuit. Ik ben wel uniek maar niet bijzonder, neem ik aan. Dat geldt voor mijn vrienden vast ook. Redelijk doorsnee allemaal. Toch had ik binnen een dag tien gevallen van verborgen verzuim opgespoord. De redenen die mensen opgeven zijn divers. Mijn top 7: familiezaken, mantelzorgen, intimidatie, pesten, stiekem solliciteren, sporten en hobby's in werktijd. Wat opvalt in mijn provisorische onderzoekje is het verschil tussen mannen en vrouwen. Bij de laatste drie verzuimgronden in het rijtje overheersen de mannen. Zij spijbelen voor sport, hobby en sollicitatie. Bij de eerste vier zijn de vrouwen in de meerderheid. Zij verzuimen om te zorgen en omdat ze in de knel zitten. Zoals gezegd: mijn 'onderzoekje' is natuurlijk niet representatief. Maar het zet me wel aan het denken.

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Ik denk dat stellen er goed aan doen om hier eens met elkaar over te praten. Klopt de onderling taakverdeling nog wel? Ook op de werkvloer zou een goed gesprek hierover niet misstaan. Je kunt als leidinggevende en HR-persoon eens wat dieper dóórvragen. Hoe is het thuis, en ben je hier echt op je gemak? Kun je misschien wat extra ruimte gebruiken in een drukke periode, zoals de schoolvakanties of rond de kerst? Zonder dat je er meteen een vakantiedag voor moet inleveren?

Ik heb het onderwerp hier wat luchtig aangefietst, maar verborgen verzuim is niet voor niets verborgen. Het bedekt ongelijkheid en geheime pijn. Daar is niets luchtigs aan. Misschien kunnen we er wat meer licht op laten schijnen?